μουσική και δύναμη,ένα τραγούδι έκκληση σεβασμού για τον πλανήτη μας από τους Ισπανούς Erasmusιώτες...μέλι που μεταμόρφωσε την παραλία...
"βγάλε με και μενα μια φωτογραφία,ΥΠΑΡΧΩ!" είμαι ένας απλός λαχειοπώλης που γυρνώ στους δρόμους απαρατήρητος μια ζωή "το ψωμί να βγαίνει και δε βαριέσαι.." που και που κοίταξε με... από τα καθαρότερα μάτια που έχω αντικρύσει στο δρόμο,ο λατερνατζής..
η θηλυκή χάρη διαγράφεται στα τετράγωνα πλακάκια της έρημης παραλίας ένα πρωινό με αέρα για τολμηρούς οδοιπόρους!
κοινωνία με τα βάσανα της αστικής εμπορικής τάξης..
ο καθένας μοχθεί να τραβήξει τον δικό του δρόμο
πειρατές των ασύρματων δικτύων μέσα στον κρύο Φλεβάρη με επιμονή και λίγο κόκκινο κρασάκι ίσως τελειώσει η εργασία...ή ποιός ξέρει μπορεί να είναι εκεί για να μιλήσει με κάποιον αγαπημένο... άνθρωποι,άνθρωποι που βρίσκουν καταφύγιο στην αγκαλιά του δρόμου...εκφράζονται με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο,επιβιώνουν κάνοντας αυτό που έχουν μάθει και αγαπούν...
άνθρωποι,άνθρωποι πυρήνες ζωής άνθρωποι που στου δρόμου τη φιλευσπλαχνία και αδιαφορία για τα ονόματα και τους τίτλους βρίσκουν παρηγοριά και συντροφιά στη μοναξιά τους
άνθρωποι,άνθρωποι μοναχικά νησιά που αναζητούν καλοκαιρινούς θαμώνες μετα το μακρύ τους χειμώνα
άνθρωποι,άνθρωποι πρόσφυγες του δρόμου,αγαπημένοι μου συνταξιδιώτες ένας από τους φίλους της παραλίας,ο ακορντεονίστας μας..πάντα με ένα χαμόγελο για εκείνον που αγαπά την ομορφιά της απλότητας ένας γεννημένος ζονγκλέρ,ένας καλλιτέχνης της ανατροπής,ένας αλχημιστής των ανθρώπων του δρόμου..αν βρεθεί στο δρόμο σου μείνε και μετάλαβε το πανέμορφο του έργο. πόση ζώη μου δωσε το παιχνίδι της!!!! μοναξιά μου όλα...μοναξιά μου τίποτα πουλάω χρώματα και όνειρα για τα μικρά χεράκια....που κάποια στιγμή από ένα καινούριο ενδιαφέρον θα αφήσουν τα μικρά σχοινάκια των ονείρων τους και αυτά θα πετάξουν σε όλη την πόλη...δίνοντας χρώμα στο γκρίζο χωρίς χρωματιστά όνειρα τοπίο... ζώντας στους δρόμους με ικεσία και πάντα με ένα μέρος των αγαθών της φροντίζει τα πουλιά και τα αλητόσκυλα...
a window I will always come back to see through...a reminder of a great day,life changing pictures about Water in the photography museum,life changing conversations in the cafe after... how many times in my solitude morning and afternoons I talked with the giants.Always there for me standing still and steady,always available to transfer my pains and my sadness to the belly of a ship and send them away to travel the world and come back richer. "oh,the comfort,the inexpressible comfort of feeling safe with a person,having neither to weigh thought nor measure words,but pouring them all right out,just as they are,chaff and grain together,certain that a faithful hand will take and sift them,keep what is worth keeping,and with a breath of kindness,blow the rest away" anonymous by the native american tribe of Shoshone.
Beginning of the new year I decided to leave the city's complex life in search of simplicity and purity.After a meditative month my heart received a signal from my remote Soulhome in Samothraki.The island's ancient spirit called me there to live and learn from nature.So a new journey is ahead....an unknown life and new adventures. From the moment I took my decision to go, the city I have lived for years has been transformed.Taking distance creates space for new eyes to see and explore.The city is always there but my eyes are transforming.Nothing is for granted.Every corner is a temple of simple beauty,every person has a unique perfume,I created my loved little spots,my loving chains with this amazing place. And now I am saying goodbye to my beloved friend,her name is Routine!My secret temple,the atmosphere of my home,the relaxed comfort places,a series of everyday moves,the first house i ever felt my home.A tear is hanging from my eyes like a mature cherry,inside that fruit, my life here is perched.And now is the time to taste this amazing cherry,let all the flavors excite me.And while the juices of maturity travel through my consciousness I let a whisper of goodbye with gratitude to every little corner of the city and her people i have loved.Forever thankful for your Existence. touching the skin of a tree always with tenderness and profound care
My friends,how desperately do we need to be loved and to love.When Christ said that man does not live without bread alone,he spoke of a hunger,This hunger was not the hunger of the body.It was not the hunger for bread.He spoke of a hunger that begins deep down in the very depths of our being.He spoke of a need as vital as breath.He spoke of our hunger for love. Love is something you and I must have.We must have it because our spirit feeds upon it.We must have it because without it we become weak and faint.Without love our self-esteem weakens.Without it our courage fails.Without Love we can no longer look out confidently at the world.We turn inward and begin to feed upon our own personalities,and little by little we destroy ourselves. With it we are creative.With it we march tirelessly.With it,and with it alone,we are able to sacrifice for others.
Chief Dan George
Friendship is held to be the severest test of character.It is easy,we think,to be loyal to family and clan,whose blood is in our own veins.Love between man and woman is founded on the mating instinct and is not free from desire ans self-seeking.But to have a friend,and to be true under any and all trials,is the mark of a man!
Charles Alexander Eastman-Ohiyesa Santee Sioux tribe
μουσική και δύναμη,ένα τραγούδι έκκληση σεβασμού για τον πλανήτη μας από τους Ισπανούς Erasmusιώτες...μέλι που μεταμόρφωσε την παραλία...
"βγάλε με και μενα μια φωτογραφία,ΥΠΑΡΧΩ!"
από τα καθαρότερα μάτια που έχω αντικρύσει στο δρόμο,ο λατερνατζής..
η θηλυκή χάρη διαγράφεται στα τετράγωνα πλακάκια της έρημης παραλίας ένα πρωινό με αέρα για τολμηρούς οδοιπόρους!
ο καθένας μοχθεί να τραβήξει τον δικό του δρόμο
πειρατές των ασύρματων δικτύων μέσα στον κρύο Φλεβάρη με επιμονή και λίγο κόκκινο κρασάκι ίσως τελειώσει η εργασία...ή ποιός ξέρει μπορεί να είναι εκεί για να μιλήσει με κάποιον αγαπημένο...
άνθρωποι,άνθρωποι που βρίσκουν καταφύγιο στην αγκαλιά του δρόμου...εκφράζονται με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο,επιβιώνουν κάνοντας αυτό που έχουν μάθει και αγαπούν...
ένας από τους φίλους της παραλίας,ο ακορντεονίστας μας..πάντα με ένα χαμόγελο για εκείνον που αγαπά την ομορφιά της απλότητας
ένας γεννημένος ζονγκλέρ,ένας καλλιτέχνης της ανατροπής,ένας αλχημιστής των ανθρώπων του δρόμου..αν βρεθεί στο δρόμο σου μείνε και μετάλαβε το πανέμορφο του έργο.
πόση ζώη μου δωσε το παιχνίδι της!!!!
μοναξιά μου όλα...μοναξιά μου τίποτα
πουλάω χρώματα και όνειρα για τα μικρά χεράκια....που κάποια στιγμή από ένα καινούριο ενδιαφέρον θα αφήσουν τα μικρά σχοινάκια των ονείρων τους και αυτά θα πετάξουν σε όλη την πόλη...δίνοντας χρώμα στο γκρίζο χωρίς χρωματιστά όνειρα τοπίο...
ζώντας στους δρόμους με ικεσία και πάντα με ένα μέρος των αγαθών της φροντίζει τα πουλιά και τα αλητόσκυλα...
